Gift voor Japan.

Uw donatie is welkom op postbankrekening nr. 8330501 
t.n.v. Stichting Sangha Metta te Amsterdam 
onder vermelding van slachtoffers Japan

Kijk ook onder nieuws voor de laatste ontwikkelingen

De opbrengsten zullen gebruikt worden voor het ondersteunen en opnieuw opbouwen van het leven en voorzieningen van kinderen
die hun ouders verloren hebben.
Dit zal geleid worden door Dorien Roling welke zelf in Japan woont.

Voor meer informatie zie http://www.dorienroling.com/

Alles wat opgebouwd was ging in enkele seconden verloren. Niet alleen huizen, scholen en parken verdwenen, maar ook vele mensenlevens. Weg van de aardbodem of onder het puin. Ouders verloren hun kinderen, en kinderen hun ouders. Onuitsprekelijk verdriet......
Wat een gevoel zal het geven wanneer er mensen aan de andere kant van de wereld zijn die hun medeleven betuigen. Medeleven in de vorm van donaties om het Atatakai Kokoro Project, Japans voor warm hart, te stimuleren. Een project om tranen te drogen en een glimlach te laten bloeien. Het begin van transformatie, het begin van wederopbouw.
Dit plantje kwam tussen het puin vandaan: de transformatie is gestart, doorheen het verdriet gloort de glimlach.

Laatste bericht van Dorien vanuit Japan.

2 en 3 June gaan we weer naar de Onagawa shogakko en van de ambassade in Tokio gaat de Minister van Economishe zaken
Mevrouw Nienke Trooster mee. Dit zal het eerste bezoek zijn van de ambassade aan het getroffen gebied.
Wij zijn elke dag bezig met het ATATAKAI KOKORO Project, ook om sponsers en naams bekendheid te krijgen.
Kranten, radio en tv hebben we benadert. In het professionele bloemisten vakblad "FLORIST" komt een pagina met het verslag van ons
eerste bezoek aan het TOHOKU gebied. Zo hopen we dat er vele ons voorbeeld gaan volgen met de FLOWER POWER.
Stapje bij stapje gaan we vooruit en genieten van de positieve energie die jullie sturen.
HEEL VEEL DANK.

Veel liefs Dorien  

Column april 2011.

De morgencontemplatie ging over Nijntje . Nijntje met tranen. Nijntje 'with tears from Holland to all the Japanese people 'luidt het opschrift. With best wishes to Japan, from Dick Bruna. Ik vond Nijntje in het weblog van Dorien Roling, een Nederlandse vrouw, in Yokohama dicht bij Tokio. Gedurende 16 dagen zijn we heel nauw in contact, ik volg haar als ze schrijft hoe haar mobiel afgaat als er weer een naschok komt, hoe ze door elkaar geschud wordt in de lift, hoe de schilderijen van de muur vallen en ze onder de tafel kruipt.
Vanmorgen vroeg ik me af of ze nog leefde. Ik had een paar dagen niets gehoord. We zijn geen hoofdnieuws meer schreef ze en dat is goed. Maar nu vond ik Nijntje, Nijntje met tranen. Nijntje zegt niets: kijkt alleen met twee grote tranen. Staat stil en kijkt. Ze draagt het leed van de wereld, het leed van Japan, het leed van de mensheid, waar geen woorden voor zijn. Ik denk aan Trudis, die vandaag gecremeerd wordt en die ook zo kon kijken, ik denk aan mijn vader, die op zijn krukje bleef zitten na het melken van de koeien en over de weilanden keek, in de opkomende mist, en aan mijn moeder, die ook zo keek op de morgen van haar overlijden. Zo kijken in de verte, in de tijd, in de eeuwigheid misschien. Nijntje maakt stil. Wat blijft er over na een 20 meters hoge Tsunami die alles meesleurt.?
Ik hoor mensen zeggen: we hebben have en goed verloren, maar we hebben ons zelf nog, maar nu komt ook dat in gevaar? Onszelf met een mondje voor, bescherming zoekend voor nucleaire straling, onszelf zonder groente, melkproducten of water. Besmetting alom. Onszelf , zonder vrienden die nog met 10.000 den vermist worden, van wie we geen afscheid hebben kunnen nemen. Nijntje staat stil met twee grote tranen. Heel stil staat ze, alsof ze alles begrijpt. Helemaal aanwezig zonder woorden. Dorien schrijft: om deze tragedie te dragen ondervind ik veel steun van het boeddhisme: het lijkt alsof de Japanners een soort boeddhistisch DNA hebben: accepteer de situatie en doe wat je vandaag kunt doen. Vroeger of later sterven we allemaal, dus leef nu in dit ogenblik. Het is zoals het is. Ze zegt 'ik ben zo dankbaar in Japan te leven nu, op dit moment. Ik leer van de Japanse mensen elke dag: accepteer dit moment, doe wat je kunt doen en smile.' Ze heeft iets weg van Nijntje.

En gisteren schreef professor Masaru Emoto ( de beroemde professor van het wateronderzoeken)ook in Japan: De kennis van de mensheid is niet in staat om het stralingsprobleem op te lossen,( we zijn alleen bezig met het koelen van het agressieve materiaal…)
Maar er is meer mogelijk, op een ander niveau:
Gedurende 20 jaar onderzoek van het meten en fotograferen van watermoleculen, ben ik er getuige van geweest dat water een positieve lading krijgt als het de zuivere trilling ontvangt van menselijke positiviteit. Ongeacht de afstand. Professor Emoto nodigt ons uit;
De handen te vouwen en onze aandacht te richten op het water in de kernreactor in Fukushima: en dan de woorden te zeggen: Water in de kernreactor: we are sorry to make you suffer. Please forgive us. We thank you, and we love you."

Zeg deze zinnen hardop of in jezelf. Geef alsjeblieft je oprechte metta wens. Dank je.

Nijntje staat nog steeds heel stil, geraakt, maar volkomen in balans. Doorschijnend haast. Haar tranen zijn minder dik geworden. Het lijkt alsof ze zegt; Laat maar komen wat wil komen. Het lijkt alsof ze met Boeddha heeft gesproken, die zegt: de wijze men's die diep is doorgedrongen in mijn woorden, wordt kalm en sereen als een diepe zee, of hij lijkt op een berg: Zoals een berg niet omver gehaald wordt door de storm, zo kan een wijs mens voor en tegenspoed weerstaan. Hij weet dat niets blijvend is, en dat hij het leven niet kan controleren.
Misschien is Nijntje wel besmet met het Boeddhistische DNA van Japan.

Dank u voor het meedoen met prayer en poen!