Als je bidt of mediteert, dan ga je in de stilte. Net als wanneer je de woestijn ingaat. In de bijbel gaat Jezus de woestijn in, 40 dagen, voordat eigenlijk zijn missie begint. De Boeddha ging met de andere asceten in de woeste, in de wildernis. "Gaan in de wildernis" staat voor "gaan in de stilte". Daar zoek je het antwoord op je diepste vragen. Mensen gaan naar plaatsen.

Zo herinner ik me nog dat ik met mijn vader naar het Veertig-uren-gebed fietste met Pinksteren. Er was altijd een zengende zon - en stilte. Het Veertig-uren-gebed in de Katholieke Kerk is een stiltegebed. Veertig uren zitten mensen stil te bidden. Te bidden of te denken misschien, maar in stilte, er gebeurt dus verder niets. En ik weet nog, die klinkerweg, dat kleine fietsje en mijn vader, die iedereen goedendag zei onderweg.

Als je gaat mediteren ga je het huis van stilte binnen. Stilte in je geest, stilte in je lichaam. Dat klinkt misschien heel simpel, maar dat is het niet, omdat onze geest ons onophoudelijk bezig houdt - kwek, kwek, kwek - en we maar weinig de kans krijgen om te zien en ervaren waar we naar op weg zijn: stilte, die we ten diepste zijn. Een stilte die vol leven is. Het is het "helle Leuchten im Antlitz der Heiligen..." Het is een passief actief zijn.

Tijdens de retraites spreken we niet, we onderhouden het nobele zwijgen en we zoeken geen oogcontact. Je zwijgt: niet omdat je kwaad bent, niet omdat je niet kunt of wilt praten; maar je bent stil, je onderhoudt de stilte, vanuit een edel en hoog motief: de cultivering van de geest.

Aan de ene kant trekt die stilte ons allemaal aan en van de andere kant zijn we er ook bang voor. Ik heb dat heel sterk ervaren toen ik drie maanden ging mediteren. Ik werd helemaal zenuwachtig voor het moment dat de retraite zou beginnen. Ik ging allemaal dingen doen die ik eigenlijk niet meer zou doen. Nog gauw kaartjes schrijven, chocola eten. Ik was helemaal zenuwachtig om die stilte in te gaan.

Als mensen naar de retraite komen, dan is het heel vaak zo dat ze bang zijn voor de stilte, bang zijn voor de retraite. Bang zijn, ja voor wat precies? Maar je weet: je gaat tien dagen niet praten, of acht of soms vijf is al erg afschrikwekkend.

Als we door de meditatie, in de retraite, ons zintuiglijk verlangen een beetje in kaart kunnen brengen, gaan we binnen in het lichamelijke huis van stilte. Zien we dan ook nog hoe onze geest voordurend bezig en bezorgd is om zich te laten zien, dan zijn we op weg naar geestelijke stilte. Dan zijn we op weg naar Puur Bewustzijn.

Meer over mediteren in stilte, vind je hier